Bastığın yerleri "toprak!" diyerek geçme, tanı ( ilhan Gökalp Durmuş 12 Şubat'ta Yazdı )

Sevgili okurlarım öncelikle attığım başlık sizlere hiç yabancı değil! Rahmetli büyük üstad Mehmet Akif Ersoy’un İstiklal marşımızda ki 6.kıtasının ilk satırları bunlar. Neden seçtiğime gelince tarihimizi bilmeden yaşıyoruz aslında. Bu yazıyı bir hafta önceden beri planlıyor olsam da; gününün tamda on iki şubat Kahramanmaraş’ımızın düşman işgalinden kurtuluşunun yıl dönümüne gelmesi nasipmiş. Bir haftadır yapılan etkinlikler yazılan köşeler ve haberleri takip etmeyi tercih ettim. Sebebine gelince; Kahraman kentimin  bu vakur tarihi değiştirdiği, düşmanlara karşı nasıl kahramanca dik durduğunu bizler yeni nesile nasıl aktardığımızı anlayabilmekti. Bir haftadır satırbaşlarında neler olduğunu özetlemek istiyorum. 

• Eski tadı var mıydı yoktu. Ben 28 yaşında bu cümleyi kurabiliyorsam demek ki bazı şeyler artık eskisi gibi değil. Şimdi yaş itibariyle bizlerden daha olgun olan okurlarım ve hemşerilerim için hiç eskisi gibi değildir ?

NEDEN ? Hemen açıklayayım.Sanırım artık çete kültürü biraz azalmaya başladı. Geceden sabaha kadar süren etkinlikler ülkenin bulunduğu tedirginlik ile yerini biraz daha dozunu azaltmış kutlamalara bıraktı ve onun yerini salon etkinlikleri aldı. İyi yanı şu; eskisi gibi silahlardan kurşunlar sıkılmıyor , insanlar yaralanıp ölmüyordu. Kötü yanı ise yeni nesil bir parça eksik olarak yaşıyordu bu günleri. 

• Salon etkinliklerine gelince faydalı mı değil mi ?

Sadece kısacık yazacağım nokta; günümüz çağında her şey görüntü olduğu için eğitim öğretim hatta tarih bile görüntülü anlatıma dönüştü ve bu çağın nesli bir şeyleri görünce daha iyi algılayabiliyor. Belediyelerimiz bu yönde çalışmalar yapmışlar ve bana göre de gayet başarılı olmuşlarOn iki şubat belediyesi İsmini aldığı kurtuluş günümüze yakışır bir şekilde, ortaokul ve lise çağındaki çocuklarımıza tarihimizi anlatabilmek adına bir kısa film yapıp yeni nesile hediye etmiş.Bu düşünceyi  kutluyorum. Hatta daha birkaç saat önce  ( şu an saatler 01.12 ) klasik canlandırmadan çıkılmış; her yıl kutlamaların yapıldığı meydan da tiyatro oyunu sahnelenirken bir ara aşırı yağan yağmura ve insanın içini üşüten o mahoş rüzgara rağmen insanlar beğeni ile izlemekteydi. Buradan bütün ekibi kutluyorum. Kent meydanında coşkuyla minicik çocuklar henüz idrak edememiş olsalar da, o milli duyguları yaşayabilecekleri bir kültürün içinde olmaları çok sevindirici idi. Hele bir tane minik bir erkek çocuğu çete elbisesini giymiş ,defalarca elindeki bayrağı öpüp başına koyması muazzam bir resim idi.Biz Kahramanmaraş ‘lılar yani kahraman insanların torunları yakın tarihte yine aynısını yaptık. Belki ben rahmetli dedem gibi henüz beş yaşındayken tünelden düşmana sıkılacak mermileri götürmedim. Belki Sütçü imam’lar bitti dediğimiz anlarda ortaya çıktık. Bir Ömer Halisdemir ve Polis Fethi Sekin kadar olamadık. Ama 12 şubat ta bizim atalarımız ne için mücadele etmişse , 15 temmuz’da da kendi ekmeğimizi yiyen maşaların karşısında onların arkasında iplerini tutan düşmanlara karşı dik durduk.Kent meydanında sabaha karşı ezan okununca namazını kılıp evine giden bir nesil düşünün. Bayrağına milletine devletine sahip çıkan bir nesil bu . İşte bu şehrin atardamarlarında yatan kahramanlık bu sabah büyük bir coşkuyla kutlanacak. Belki siz değerli okuyucularım bu yazıyı bayağı bir sonra okuyacaksınız.Buradan uzun uzadıya söyleyecek pek bir söz yok. Sözüm ona bütün KAHRAMAN MARAŞ’LILARABu şehirde doğup büyümek böylesi şanlı bir tarihe eşlik etmek sokaklarında yaşamak her kulun nasibi olmayacağını ve çocuklarımızın, gençlerimizin böyle bir kültüre sahip çıkması gerektiğini söylüyorum.NOT : Rahmetle ve Saygıyla Milli şairimiz MEHMET AKİF ERSOY’u ve Bütün Kahramanlarımızı anıyorum.Önce insanÖnce Saygı ileİlhan Gökalp Durmuş